Zo is het gekomen

Kwart voor 4, brrrrrr koud, hm, nog donker? Airco uit.

5 uur. Hm, nog donker, gloeiende hitte, niet te doen, airco aan.

Kwart over 6, brrrrrrr koud weer. Airco uit. Hey, al licht? Soort van licht. En ik ga er uit. Klaar met slapen, klaar voor de dag, deze heerlijke vrolijke Disney dag.

Marleen en Jorrit, vrienden waar ik slaap op Curaçao, hebben gewoon 25 gulden (ja guldens, heerlijke nostalgie) voor me neergelegd voor een ontbijtje bij Bread and more. Dus ik spring onder de douche door, die 1 kraan heeft, 1 temperatuur, ik noem het lauw, wat heerlijk makkelijk, ik kan zo intens genieten van de kleine eenvoudige zaken des levens. (mooi hè, “des levens”, ik vind dat mooi, prachtig zelfs). Dus ik wandel in 10 minuten naar beneden en sta klokslag 1 over 7 voor de open deuren van Bread and more. Ze zijn gewoon open! Net als mijn mond, van verbazing. Dat is in Nederland misschien heel normaal maar ervaring heeft mij geleerd dat 7 uur open hier net zo goed half 8 of misschien zelfs kwart voor tien kan betekenen. Maar ze zijn open! Chapeau Marleen en Jorrit! Zij zijn zelf helaas niet op het eiland ivm een welverdiende vakantie.

Ik bestel mijn broodje hummus en beker soja cappuccino en wat een aardige mevrouw. Ik hou er van, van aardige mevrouwen. Ik hou ook heel erg van aardige meneren maar dat is een heel ander onderwerp, daar kan ik ook wel een keer een stukje over schrijven, of misschien beter van niet.

Dus ik ga zitten, geniet van mijn heerlijke ontbijtje en voel me de gelukkigste mensch ter wereld. En toch weer niet want in de zelfde seconde als dat ik me de gelukkigste mensch ter wereld voel, stromen mijn ogen vol want waar de fuck is Joost in dit verhaal en godskolere ik mis hem. En ik ben weer gelukkig. En ik mis hem. En weer gelukkig. En missen.

Nou en dat dus de hele dag. Wat een gedoe zeg. En nu ben ik dankbaar. Omdat mijn vliegtuig blijkbaar niet gaat. Die van Curaçao naar St Maarten. Hij loopt gewoon niet te gaan. Iedereen in rep en roer hier op de airport. En ik kijk en adem door en giechel een beetje en bedenk me dat ik blijkbaar nog niet naar St Maarten hoef. Ook goed. Ajo, bon dia. Curaçao it is, niet vervelend. Eigenlijk helemaal goed.

En zo is het gegaan.

2 thoughts on “Zo is het gekomen”

  1. Mooi geschreven, fijn om te lezen en zo met je mee te (be)-leven.
    Ik snap je avontuur én tegelijkertijd het gemis van je geliefde naast je om dit alles samen mee te delen. Maar des te meer heb je elkaar te vertellen en voel je hoeveel je om elkaar geeft. Zet hem op nu in je eentje … en straks kunnen jullie er weer samen ervoor gaan
    xoxo Corine

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s