Krijg toch allemaal de…

Ik wilde graag schrijven maar mijn iPad ligt onder in het ruim omdat mijn truttenbaktrolly niet mee mocht in de cabine. 72 uur laten ze me wachten op een vlucht en dan mag mijn truttenbaktrolly ook nog niet mee in de cabine? Fak jou Insel Air aka Cancel Air. En toch schrijf ik. Op mijn iPhone dan maar. Kijk, dit is mijn uitzicht nu:

Het gaat even over Insel Air. Ik ben ze zo enorm dankbaar. Als die vlucht zaterdag ochtend niet gecanceld was dan had ik waarschijnlijk nooit Matt, Annie, Jocelyn, Fecito en Andrey ontmoet. Wij waren de “left-over” groep en deden, 3 dagen lang, zo ongeveer alles samen vanaf zaterdag. Ontbijt, lunch, diner, plassen, poepen, masturberen. Want gelukkig kregen we vouchers van Cancel Air. Vouchers, bonnen, bonnen, vouchers, wat is in een naam? (Alles was op de bon) Ik was er blij mee. 1 drankje bij elke maaltijd. Geen alcohol. En wat hebben we gelachen. Ik ben benoemd tot, hoe kan het ook anders; hoofd vouchers.

Overal waar we gingen riep iedereen gekscherend: “DJ, do we have vouchers for that?”

Vouchers for mambo beach? Vouchers for a taxi?

Vouchers for taking a leak?

Vouchers for calling Cancel Air?

Vouchers for keep on smiling even though you’re crying?

Vouchers for the missing AC remote?

Yes, even vouchers for Andrey! Sigh.

Oh en Jocelyn heeft geen rode rotcent. Zo sneu. Ik zag het meteen. Ze is van Santa Domingo onderweg naar Nevis om daar een half jaar heel hard te werken en geld naar haar familie te sturen. Toen ik vroeg of ze mee ging naar Mambo beach kreeg ik zo’n “sad face” en ze zei: “No money.” Annie en Matt keken me aan en zonder een woord te zeggen begrepen we van elkaar dat wij haar vrij zouden houden zodat ze mee kon. Je had dat gelukkige koppie moeten zien. Die prachtige, brede lach. Haar hele energie veranderde. Eenmaal op mambo beach bestelden we een Mojito en wat Nacho chippies. Natuurlijk ook voor Jocelyn. Ik vertelde Matt en Annie dat dit zeer waarschijnlijk de eerste keer was dat ze op een plek als deze was en misschien ook zelfs wel de laatste keer. Ze straalde en bleef maar duimen in de lucht steken en ze riep ongeveer elke 30 minuten: “muchas gracias mi amor”. Dat betekent “krijg toch allemaal de kolere”. Zo lief.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s