Help us help

By eating and drinking at the Freegan Food Café you automatically donate to the Freegan Food Lunches. Everyday 100 lunches will be made and offered to areas on St. Maarten where people are in need of basic essentials.

Everyday there will be a plant-based breakfast and lunch made with veggies the Freegan Food Café (FFC) gets from (super)markets and restaurants on the island, their leftovers will be the base of our meals.

Besides meals we also give lots of love:

Krijg toch allemaal de…

Ik wilde graag schrijven maar mijn iPad ligt onder in het ruim omdat mijn truttenbaktrolly niet mee mocht in de cabine. 72 uur laten ze me wachten op een vlucht en dan mag mijn truttenbaktrolly ook nog niet mee in de cabine? Fak jou Insel Air aka Cancel Air. En toch schrijf ik. Op mijn iPhone dan maar. Kijk, dit is mijn uitzicht nu:

Het gaat even over Insel Air. Ik ben ze zo enorm dankbaar. Als die vlucht zaterdag ochtend niet gecanceld was dan had ik waarschijnlijk nooit Matt, Annie, Jocelyn, Fecito en Andrey ontmoet. Wij waren de “left-over” groep en deden, 3 dagen lang, zo ongeveer alles samen vanaf zaterdag. Ontbijt, lunch, diner, plassen, poepen, masturberen. Want gelukkig kregen we vouchers van Cancel Air. Vouchers, bonnen, bonnen, vouchers, wat is in een naam? (Alles was op de bon) Ik was er blij mee. 1 drankje bij elke maaltijd. Geen alcohol. En wat hebben we gelachen. Ik ben benoemd tot, hoe kan het ook anders; hoofd vouchers.

Overal waar we gingen riep iedereen gekscherend: “DJ, do we have vouchers for that?”

Vouchers for mambo beach? Vouchers for a taxi?

Vouchers for taking a leak?

Vouchers for calling Cancel Air?

Vouchers for keep on smiling even though you’re crying?

Vouchers for the missing AC remote?

Yes, even vouchers for Andrey! Sigh.

Oh en Jocelyn heeft geen rode rotcent. Zo sneu. Ik zag het meteen. Ze is van Santa Domingo onderweg naar Nevis om daar een half jaar heel hard te werken en geld naar haar familie te sturen. Toen ik vroeg of ze mee ging naar Mambo beach kreeg ik zo’n “sad face” en ze zei: “No money.” Annie en Matt keken me aan en zonder een woord te zeggen begrepen we van elkaar dat wij haar vrij zouden houden zodat ze mee kon. Je had dat gelukkige koppie moeten zien. Die prachtige, brede lach. Haar hele energie veranderde. Eenmaal op mambo beach bestelden we een Mojito en wat Nacho chippies. Natuurlijk ook voor Jocelyn. Ik vertelde Matt en Annie dat dit zeer waarschijnlijk de eerste keer was dat ze op een plek als deze was en misschien ook zelfs wel de laatste keer. Ze straalde en bleef maar duimen in de lucht steken en ze riep ongeveer elke 30 minuten: “muchas gracias mi amor”. Dat betekent “krijg toch allemaal de kolere”. Zo lief.

Zo is het gekomen

Kwart voor 4, brrrrrr koud, hm, nog donker? Airco uit.

5 uur. Hm, nog donker, gloeiende hitte, niet te doen, airco aan.

Kwart over 6, brrrrrrr koud weer. Airco uit. Hey, al licht? Soort van licht. En ik ga er uit. Klaar met slapen, klaar voor de dag, deze heerlijke vrolijke Disney dag.

Marleen en Jorrit, vrienden waar ik slaap op Curaçao, hebben gewoon 25 gulden (ja guldens, heerlijke nostalgie) voor me neergelegd voor een ontbijtje bij Bread and more. Dus ik spring onder de douche door, die 1 kraan heeft, 1 temperatuur, ik noem het lauw, wat heerlijk makkelijk, ik kan zo intens genieten van de kleine eenvoudige zaken des levens. (mooi hè, “des levens”, ik vind dat mooi, prachtig zelfs). Dus ik wandel in 10 minuten naar beneden en sta klokslag 1 over 7 voor de open deuren van Bread and more. Ze zijn gewoon open! Net als mijn mond, van verbazing. Dat is in Nederland misschien heel normaal maar ervaring heeft mij geleerd dat 7 uur open hier net zo goed half 8 of misschien zelfs kwart voor tien kan betekenen. Maar ze zijn open! Chapeau Marleen en Jorrit! Zij zijn zelf helaas niet op het eiland ivm een welverdiende vakantie.

Ik bestel mijn broodje hummus en beker soja cappuccino en wat een aardige mevrouw. Ik hou er van, van aardige mevrouwen. Ik hou ook heel erg van aardige meneren maar dat is een heel ander onderwerp, daar kan ik ook wel een keer een stukje over schrijven, of misschien beter van niet.

Dus ik ga zitten, geniet van mijn heerlijke ontbijtje en voel me de gelukkigste mensch ter wereld. En toch weer niet want in de zelfde seconde als dat ik me de gelukkigste mensch ter wereld voel, stromen mijn ogen vol want waar de fuck is Joost in dit verhaal en godskolere ik mis hem. En ik ben weer gelukkig. En ik mis hem. En weer gelukkig. En missen.

Nou en dat dus de hele dag. Wat een gedoe zeg. En nu ben ik dankbaar. Omdat mijn vliegtuig blijkbaar niet gaat. Die van Curaçao naar St Maarten. Hij loopt gewoon niet te gaan. Iedereen in rep en roer hier op de airport. En ik kijk en adem door en giechel een beetje en bedenk me dat ik blijkbaar nog niet naar St Maarten hoef. Ook goed. Ajo, bon dia. Curaçao it is, niet vervelend. Eigenlijk helemaal goed.

En zo is het gegaan.

The Greatest showman

Het was misschien niet het slimste om te doen. The greatest showman gaan kijken in het vliegtuig. Maar dat zeg ik nu, terwijl de tranen over mijn wangen biggelen en ik me heel alleen voel. En ook heel stoer. En sterk.

2 maanden zonder Joost, what was I thinking. Gister avond zijn we zo heerlijk samen in slaap gevallen. Hij op zijn rug, ik helemaal met mijn hoofd op zijn borst, armen om hem heen, benen om hem heen. Dichterbij kon niet. En huilen allebei. God wat is dat heftig, we vielen samen in slaap en ik heb heerlijk geslapen.

Om 7 uur ging de wekker en ik kon alleen maar denken aan hoe fijn en goed wij het samen hebben en wat er nu toch in Godesnaam gebeurd is dat we er voor hebben gekozen om 10 weken 9000 kilometer afstand te nemen. We lijken wel gek. Vanmorgen in de auto, op weg naar Schiphol, hebben we nog heerlijk samen gezongen, daar kan ik zo van genieten. (Zie vorige vlog) En toen het moment van afscheid nemen was aangekomen was het natuurlijk ook weer tranen met tuiten. Niet te doen. En toch deden we het en nu ik boven St Maarten vlieg voel ik de kracht en weet ik dat we dit gaan doen en dat het geweldig gaat worden.

Net als The greatest showman. Geloven in je dromen, je hart volgen en gaan waar je voor staat, dat heb ik eigenlijk altijd gedaan en heel soms komt meneertje Angst even om de hoek kijken, of meneertje Onzekerheid. En heel soms geloof ik hen dan heel even, maar dat duurt meestal niet lang. Tijdens het kijken van The greatest showman dacht ik zoveel aan Louisa en aan hoe graag zij met ons deze show in Breda in theater De Avenue wilde maken. Zij liet nooit los, als een pitbull beet ze zich vast, maar wel met heel veel liefde en passie en wat was het gaaf om onderdeel te mogen zijn van deze show en wat was het gaaf dat we “gewoon” uitverkocht waren. Voor mij één van de vele mooie afscheidskadootjes.

“Look out cause here I come and I’m marching on the beat I drum. I’m not scared to be seen this is who I’m meant to be. THIS IS ME.”

Ik sta te popelen van ongeduld om op St Maarten verder te gaan. Mensen blij maken, mezelf blij maken, liefde verspreiden en liefde ontvangen. Ik voel dat ik er enorm klaar voor ben.